Zoutwaterimplantaten, zoals je waarschijnlijk al geraden had, zijn gevuld met zoutwater. Interessant genoeg is de buitenste schaal die in deze implantaten wordt gebruikt nog steeds gemaakt van siliconen.

Siliconenimplantaten gebruiken dezelfde buitenste schaal, maar zijn in plaats daarvan gevuld met siliconengel. Let op dat terwijl zoutwaterimplantaten worden gevuld nadat de schaal chirurgisch is ingebracht, hun siliconen tegenhangers in wezen kant-en-klaar zijn.

Deels is dat de reden waarom zoutwaterimplantaten kleinere incisies vereisen, omdat de schaal zelf kan worden opgerold en in een smalle ruimte kan worden ingebracht. Het is ook de reden waarom ze veel drastischere verbeteringen in grootte mogelijk maken.

Siliconenimplantaten gaan slechts tot 800 kubieke centimeter (cc). Zoutwaterimplantaten gaan veel hoger, met 600 tot 700 cc als gemiddelde voor XL borstchirurgie—maar er zijn chirurgen die volumes tot 3.000 cc toestaan.

Hoe zit het dan met het gevoel? Ondanks verbeteringen in de afgelopen jaren voelen zoutwaterimplantaten nog steeds niet zo natuurlijk aan als die van siliconen.

Afgezien van die verschillen, zijn zoutwater- en siliconenimplantaten verschillend als het gaat om risico's gerelateerd aan rupturen. Zoutwaterimplantaten, aangezien ze alleen zoutwater bevatten, veroorzaken bij een ruptuur eigenlijk geen problemen.

Het lichaam is in staat om extra natrium te verwerken, of spoelt het gewoon weg. Maar natuurlijk, naarmate het lek dagen aanhoudt, zou het implantaat blijven instorten—uiteindelijk tot een punt waarop het zo opvallend wordt.

Gevallen van gescheurde siliconenimplantaten zijn daarentegen niet zo duidelijk. De gel kan zich verplaatsen naar kleine ruimtes binnen de borsten en kan zijn weg vinden naar lymfeklieren en andere delen van het lichaam.

Hoewel dit niet bekend staat om het veroorzaken van enige ziekte, kan het leiden tot pijn en ongemak—althans soms. Meestal blijven siliconenlekken onopgemerkt tenzij magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) of echografie wordt gebruikt.

En daarom wordt voor vrouwen met siliconenimplantaten aanbevolen om regelmatige controles te ondergaan—vooral die waarbij gebruik wordt gemaakt van dergelijke diagnostische hulpmiddelen.

Naast scheuren is er het probleem van rimpeling—plooien op het implantaat zelf die zichtbaar kunnen worden op de huid, meestal nabij de zijkant en onderkant van de borsten, evenals rond het decolleté.

Hoewel dit zowel bij zoutoplossing- als siliconenimplantaten voorkomt, is het een groter risico bij de eerste. En daarnaast neemt de kans op optreden toe met de grootte van het implantaat.

Deze onaantrekkelijke zorg kan helaas niet worden opgelost door niet-chirurgische middelen. Het verhelpen ervan kan implantaatverplaatsing, vervanging en in sommige gevallen ondervulling vereisen.

Ontdekken dat ze hun gewenste maat niet konden behouden (en daarbij zelfs meer moesten uitgeven aan medische ingrepen) is zeker frustrerend voor iedereen die een XL borstoperatie heeft ondergaan.

Scheuren en rimpels zijn echte problemen, maar ze treffen niet iedereen. Scheuren hebben bijvoorbeeld slechts ongeveer een kans van 10 procent om te gebeuren een heel decennium na het krijgen van met zoutoplossing gevulde implantaten.

Wat echter gegarandeerd is, is het ongemak en de overlast die tijdens het herstel optreden. Met het soort vergroting dat je nastreeft, moet je minstens vier weken een chirurgische bh dragen.

De chirurgische tape strips die gebruikt worden om de wonden te bedekken, moeten ongeveer zes weken op hun plaats blijven. En natuurlijk betekent dat dat je lange tijd niet kunt douchen.

Pijn zal ook een probleem zijn, waarvoor je vrij verkrijgbare medicatie moet nemen. Als deze niet voldoende lijken te werken, kunnen krachtige pijnstillers voorgeschreven moeten worden.

Extra stappen kunnen ook nodig zijn om littekenvorming en verharding te minimaliseren. Het controleren op tekenen van bloeding en infectie gedurende de herstelperiode is ook een must.

Veel van degenen die kiezen voor een borstvergroting zijn uiteindelijk tevreden met het resultaat en genieten van een toename in zelfvertrouwen en seksualiteit. Wat betreft degenen die voor een veel grotere boezem kozen, ja, opvallen wordt makkelijker.

Feit is dat meer dan twee derde van de vrouwen die een borstvergroting hebben ondergaan, claimen tevreden te zijn met de resultaten die ze hebben gekregen—wat de psychologische voordelen van zo'n ingreep benadrukt.

Toch zijn er vrouwen die na teleurstelling een vervolgoperatie ondergaan. Ook is het moeilijk te zeggen of deze statistieken echt van toepassing zijn op vrouwen met grotere dan gemiddelde implantaten vanwege het gebrek aan specifieke studies.

Wanneer men zich realiseert dat grote implantaten rug- en schouderpijn veroorzaken, kiezen sommigen ervoor deze te laten verkleinen. Hetzelfde geldt voor degenen die moeilijkheden bij fysieke of sportieve activiteiten niet hadden voorzien.

Evenzo wordt verslapping een groter langdurig probleem bij deze borstvergrotingen, wat het effect van de zwaartekracht op zowel jeugdige als verouderende huid versterkt. Dit is natuurlijk beter zichtbaar bij grotere implantaten.

In sommige gevallen komt spijt voort uit een ongelijk resultaat—of minder dan perfecte symmetrie, zoals men zegt. Het niet zien van de resultaten die men aanvankelijk had verwacht, is een andere mogelijke reden voor ontevredenheid.